Kabayang lamun maot teu diset dadakan, "alah sigana tong wara, isuk deui wae kitu?", pas beres beberengkes mulai deui dilenyepan "ayeuna wae kitu?" "geus merenah lah ayeuna mh sigana, geus rarapih, tarapti" "eehh, can heula ketang, mun ayeuna ke kumaha itu...?" "ke kumaha ieu..." "ke kumaha itu" "ke kumaha ieu" "poho euy itu can dibalikeun", aya inget kapoho hehe. Tuluy we teu mantes-mantes, diulur-ulur, engke deui engke deui, wkwk. Padahal geus kaharti ku manehna ge yen ngadagoan waktu nu mantes moal pernah aya, barang keur nyorang kahirupan, ngan muih dina implengan hungkul, muih dina impenan, tungtuna mah maksakeun lakonan ayeuna keneh, atawa dipaksa ku waktu nu geus mepet, rek ngudag atawa diberik. Pas kawas beja si dongsih, "do it now!" haha.
Meureun pedah eta nya? wkwk. Dadakan, disampeur emang geus jadi konsep nu merenah dibanding didinya nu nyampeurkeun. Hahaha.
"Eeh mang laina aya tah nu sok ngahaja nyampeurkeun?", maka dijawab naon? hehe. Yeuh!, nu nyampeurkeun ge manehna maksakeun, euweuh mikir merenah atawa acan, wkwk. Kurang-kurangna mah manehna ge embung. Wkwkwk. "Eeh ceuk saha wa?" haha, piraku ku urg tanya, mun heueuh nembal maneh moal ngibrit?, wkwk. Ah enggeus ah, euweuh beakna jeung maneh mh. Wkwk.
in aambinnes